Toen Jos Hermans eind jaren tachtig aan zijn programmeeropdrachten werkte, gebeurde dat nog zonder laptop. Programmeeropgaven en tentamens werden op papier gemaakt en een eigen computer was allesbehalve vanzelfsprekend. Ruim dertig jaar later werken zijn kinderen met AI-tools als Copilot en bouwen ze aan innovatieve technologieprojecten. Samen met zijn vrouw Marloes, kinderen Thijs en Sanne en schoonzoon Rens vormt hij een unieke Fontys ICT-familie: vijf alumni die samen bijna veertig jaar Fontys ICT-geschiedenis vertegenwoordigen.
Het verhaal begint in 1986, toen de opleiding nog Hoger Informatica Onderwijs heette. Jos wist al vroeg wat hij wilde. “Tijdens de middelbare school kwamen de eerste thuiscomputers op. Ik begon met een Sinclair ZX81. Dat was echt het begin van de computertijd. Ik was daar helemaal door gefascineerd.”
Marloes kwam een jaar later naar de opleiding. Zij koos niet vanuit een bestaande computer hobby, maar vanuit haar interesse in wiskunde en exacte vakken. “Informatica was toen nog een relatief nieuwe opleiding en dat sprak me aan.”
Op de opleiding leerden ze elkaar kennen. Dat was niet zo vanzelfsprekend als tegenwoordig: Marloes was een van de slechts vijf vrouwelijke studenten in haar leerjaar.
Programmeren op papier
Hun studietijd zag er totaal anders uit dan die van de huidige generatie studenten. Het onderwijs was klassikaal georganiseerd, met vaste lessen, docenten en afsluitende tentamens. Zelfs programmeren ging anders dan tegenwoordig. “Je kreeg een stukje Pascal-code op papier. Er zat een fout in en dan moest je weten welke puntkomma niet goed stond. Of je werkte ontwerpen uit op grote A3-vellen. Alles werd getekend.”
Computers waren schaars en duur. Een eigen pc was voor veel studenten niet vanzelfsprekend. Jos ging daarom tijdens zijn studie aan het werk bij een softwarebedrijf in Gemert. “We wilden iets doen dat met ICT te maken had. Uiteindelijk hebben we daarmee geld verdiend om onze eerste pc te kunnen kopen.”
Opgroeien tussen Lego, Arduino’s en soldeerbouten
Dat techniek thuis een belangrijke rol speelde, was voor de kinderen vanzelfsprekend.
Thijs groeide op met Lego Mindstorms en bouwde al op jonge leeftijd systemen om rondetijden van raceauto’s te meten. Sanne leerde op de basisschool al solderen. Thuis werd volop geëxperimenteerd met Arduino’s, robotjes en andere technische projecten.
Toch lag de keuze voor Fontys ICT nooit vast. “Het was heel belangrijk dat het je eigen keuze was”, benadrukt Jos. “We hebben nooit gezegd dat ze ICT moesten gaan doen. “Voor Thijs was er zelfs nog een afweging tussen Automotive en ICT. Uiteindelijk gaf juist de combinatie van technologie, software en praktijkgerichte projecten de doorslag.
Van klaslokaal naar open leeromgeving
Waar Jos en Marloes les kregen in vaste klassen, maakten Thijs, Sanne en Rens een compleet andere vorm van onderwijs mee.
Thijs behoorde tot de eerste lichtingen die de overgang naar open leeromgevingen meemaakten. “We begonnen nog in een gewoon klaslokaal. Daarna kwamen de eerste open leeromgevingen waarin verschillende semesters door elkaar werkten. Dat was best wennen.”
Volgens de jongere generatie sluit die aanpak juist goed aan op de praktijk. Studenten krijgen veel vrijheid, maar ook veel verantwoordelijkheid. “Je wordt echt in het diepe gegooid”, vertelt Sanne. “Maar daar leer je ontzettend veel van. Je moet zelf initiatief nemen, feedback ophalen en je eigen leerproces sturen.”
Ook Rens ziet die meerwaarde. “Voor het bedrijfsleven werkt dat heel goed. Je leert zelfstandig werken en samenwerken in projecten. Dat kom je later overal tegen.”
Fontys als ontmoetingsplek
De opleiding bracht niet alleen carrières op gang, maar ook relaties. Jos en Marloes ontmoetten elkaar tijdens hun studie. Jaren later gebeurde iets vergelijkbaars bij hun dochter. Sanne leerde haar vriend Rens kennen via studievereniging Salve Mundi. “Als ik daar niet lid was geworden, waren we elkaar waarschijnlijk nooit tegengekomen.”
Ook veel studievriendschappen bleven bestaan. Jos spreekt ruim dertig jaar na zijn afstuderen nog steeds regelmatig oud-studiegenoten. “Om de paar jaar spreken we met een groepje af. En bij alumni-evenementen zie je elkaar ook weer. Dat blijft leuk.”
Van Döner Dinsdag tot blijvende vriendschappen
Ook buiten de lessen ontstonden herinneringen die zijn blijven hangen. Tijdens het eerste semester ontstond een traditie die jaren later nog steeds voortleeft. Wat begon als een wekelijkse Döner Dinsdag groeide uit tot een hechte vriendengroep. “We gingen iedere dinsdag met een hele groep kebab halen. Dat begon in het eerste semester en uiteindelijk zijn we dat blijven doen. We hebben nog steeds de kebabgroep”, vertelt Thijs.
Naast de Döner Dinsdag ontstonden er ook andere typische studenteninitiatieven. Zo schafte de klas uit het tweede semester van Thijs gezamenlijk een tosti-ijzer aan. Deze werd stiekem boven het systeemplafond verstopt. “Op een gegeven moment lag dat ding boven het systeemplafond. Niemand heeft hem ooit opgehaald. Ik denk dat hij uiteindelijk samen met het plafond is gesloopt”, lacht Thijs.
Blijven leren
Ondanks de enorme verschillen tussen de generaties zien alle vijf dezelfde rode draad terug: nieuwsgierig blijven. Marloes werkt inmiddels al meer dan dertig jaar bij Scheuten als BI-specialist. Jos vierde onlangs zijn 25-jarig jubileum bij Sioux als software designer. Thijs werkt eveneens bij Sioux aan hightechprojecten. Sanne volgt momenteel de masteropleiding Digital Technology Engineering bij Fontys Pulsed en bleef daarnaast betrokken bij Fontys via haar werk bij de ISSD.
Voor Rens bleek een project tijdens zijn XR-minor zelfs het begin van een eigen onderneming. “In semester zes bedacht ik een project dat ik zelf ontzettend interessant vond. Toen heb ik er veel meer tijd in gestoken dan nodig was, gewoon omdat ik het leuk vond.”
Wat begon als een studieproject groeide uit tot een startup waar hij na zijn afstuderen verder aan bouwt.
Ondertussen dient zich alweer een nieuwe revolutie aan: kunstmatige intelligentie.
“We begonnen ooit met één programmeerboek. Daarna kregen we IntelliSense, software die programmeurs tijdens het typen helpt met suggesties. En nu heb je AI-tools zoals Copilot”, vertelt Jos.
Toch verandert volgens de familie één ding niet. “Je kunt niet klakkeloos overnemen wat AI voorstelt. Je moet blijven nadenken.” Technologie veranderde van programmeervraagstukken op papier en floppydisks naar AI-assistenten en slimme systemen. Maar volgens de familie Hermans blijft de belangrijkste les hetzelfde: “Je moet continu blijven leren en mee blijven bewegen, anders mis je de boot.”
